𝘕𝘰𝘶, 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘸𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘳. 𝘞𝘢𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘳𝘶𝘬𝘵𝘦 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘨 𝘩è. 𝘚𝘰𝘮𝘮𝘪𝘨𝘦 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 é𝘤𝘩𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘳𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯.

Grote kans dat je collega’s hebt die zo hun werkdag beginnen. Grote kans dat je zelf wel eens zo de werkdag begint. Klagen is namelijk verleidelijk makkelijk. Het lucht op. Je voelt je even niet alleen in je irritatie en het is makkelijk manier van contact maken. Even koffie pakken en voor je het weet sta je samen te mopperen over wegwerkzaamheden, die ene lastige klant of dat beleid dat weer nergens op slaat.

Klagen is een signaal. Je bent ergens niet tevreden over, maar je weet niet zo goed hoe wel of durf je het niet hardop te uiten. In plaats van interesse tonen, verbeteren of aangeven wat je nodig hebt, ga je (vaak onbewust) klagen.

En dat is eigenlijk heel logisch. Ons brein is gebouwd om gevaar en ongemak te signaleren. Dat dit vroeger om een sabeltandtijger ging en nu om een constant vastlopende printer maakt voor ons brein niet uit.

Klagen kan je ook zien als een kans. Iets objectief bekijken zonder oordeel om het te verbeteren. Van “𝘐𝘬 𝘬𝘰𝘮 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘰𝘮 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘳𝘬!” naar “𝘐𝘬 𝘻𝘰𝘶 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘳𝘶𝘴𝘵𝘪𝘨𝘦𝘳 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯. 𝘞𝘢𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘰𝘦𝘯?”. Het is dus niet de bedoeling om al je frustraties weg te stoppen en te hopen dat ze verdwijnen, maar om er met een toekomstige blik naar te kijken.